.

 

                                                                                                                               juli 2015       

 

De 'helden' van de Europese Unie

Meer dan vijf jaar hebben de Europese leiders, in functie als de waterdragers van de financieel-economische elite, er over gedaan om het ware gelaat van dit eens zo verwachtingsvolle Europees project duidelijk naar buiten te brengen.

Voorstanders van de Europese grondwet stelden toendertijd dat een 'verenigd Europa'  de rechten van de mens zou beschermen, en een duidelijke aanzet zou zijn naar de zogenaamde eeuwige 'vrede' in Europa.

Ik ben niet de enige die sinds langere tijd opmerk dat dergelijke prijzenswaardige argumenten enkel dienden om de essentie van het geheel te verhullen: Namelijk, het vastleggen van het dogma van de volledige (kapitalistische) vrije markt. Want in de toekomst zou een Europese grondwet het geschikte instrument zijn om besparingen door te voeren, verder te privatiseren en de sociale zekerheid verder af te bouwen.

Maar in de landen waar men belangrijke wijzigingen van de staatsbevoegdheden aan het oordeel van een volksreferendum pleegt te onderwerpen, zag de burger dat helemaal niet zitten en werd het voorstel naar de prullenmand gestemd.

De euforie van de overwinning van de 'burgerdemocratie' op de particratie en autocratie was echter van korte duur. Wie dacht dat daardoor de macht van de financiŽle wereldelite enigszins gefnuikt was, en de politici de vernedering door 'de man in de straat' zomaar zouden slikken, is ondertussen met enige verbazing van een 'kale reis' teruggekeerd. Want drie jaar later tekende de regeringsleiders van de Europese lidstaten het 'Protocol van Lissabon', dat niets meer of minder was dan de grotendeels ongewijzigde tekst van het afgewezen voorstel van Europese grondwet. Gezien zijn juridische vorm diende dit protocol niet aan referenda te worden onderworpen.

De bedrijfslobbyisten, en de vazallen van de financiŽle markten wreven zich genoegzaam in de handen, Want meer concentratie van bevoegdheden naar de Unie, betekende meer macht voor de werkelijke leiders van die organisatie,...voor hen en hun broodheren dus.

Bij de invoering van de Euro slaagde  Griekenland er in om, profiterend van de grootheidswaanzinnige uitbreidingsdrang van de Europese 'leenheren', zelfs met een wankele economie, verborgen maar toch doorzichtige begrotingstekorten, een ten voordele van de reders en de goedbemiddelde burgerij, en een cliŽntelistische en corrupte overheid, om op kousenvoeten het Europese muntsysteem binnen te sluipen. Dat ver doorgestudeerde internationale en Europese financiŽle- en economische topambtenaren daar geen weet van zouden gehad hebben, laat staan dat zij de catastrofale gevolgen daarvan bij een minder gunstige economische evolutie en/of financiŽle crisis niet konden inschatten,

kan men wel aan een ongeletterde zombie kwijt, maar niet aan iemand die zelfs nog maar zijn lagere school met vrucht heeft beŽindigd.

Dat 'wie zijn gat verbrand, ook op de blaren moet zitten',is een logica die enigszins opgaat, tenzij de 'verbrande' niet de veroorzaker van de verbranding is, laat staan dat hij dat wetens en willens vrijwillig heeft ondergaan.

De vraag of- en zo ja, in welke mate de griekse bevolking, althans het deel van de minder- gegoeden en het midden- en ondersegment van de middenklasse deel heeft aan de oorzaak van de Griekse crisis,
 en welke de weldaden waren waarvan zij in de aanloop ervan genoten hebben, wordt begrijpelijkerwijs niet gesteld. Maar misschien is dat te wijten aan het retorisch karakter ervan, denk ik dan. Wat niet bevraagd wordt, behoeft ook geen antwoord. Toch?

Tot daar een eenvoudige morele en theoretische analyse. Maar in de realiteit, zeg maar in 'het leven', zijn theorie en moraliteit iets voor scholen, theologen, ideologen, filosofen e.d. In onze moderne samenleving waar 'de verlichting' wegens zijn onrendabiliteit reeds enige decennia stelselmatig 'gedimd' wordt, zijn het de monsters en draken van de financiŽle markten die de dienst uitmaken.

Hun waterdragers en vazallen van de financiele wereldheersers, rechtstreeks of onrechtstreeks door het domme gepeupel gekozen, hebben tot taak de 'domheid' tot 'vooruitgang', 'welvaart', en 'toekomstgerichtheid' te verheffen. Ze doen dus wat ze moeten doen, en worden daar periodiek ook naar beloond.

Maar ook de superieure monsters en draken maken soms fouten. Vooral omdat zij door mensen bediend worden. En dan moet er bloed vloeien. Eerder in de geschiedenis ging men in dat geval stande pede over tot gewapende oorlogen. Maar in deze eenentwintigste eeuw doet men dat subtieler en met 'propere wapens'...door het geven- of onthouden van Geld...

Enerzijds zijn er de onbetwistbare verantwoordelijken  voor de Griekse Crisis. Dit zijn geenszins de Griekse arbeiders, bedienden, lage ambtenaren, gepensioneerden en andere uitkeringtrekkers, maar wel de Griekse rechtse-,  centrumrechtse-, en centrumlinkse politici, die het corrupte systeem, ten voordelen van de Griekse reders, grootgrondbezitters en de welstellende bovenlaag, niet alleen ontworpen maar ook steeds in stand hebben gehouden.

Anderzijds zijn de Europese leiders ten volle verantwoordelijk voor, zowel het straffeloos laten wegkomen van de hierboven aangehaalde veroorzakers van het Griekse debacle, als het schandelijk en zelfs misdadig bestraffen van de Griekse bevolking
 
Het 'verenigd Europa', ooit opgericht om de eeuwige vrede binnen Europa' te bewerkstelligen wringt vandaag op last van de financieel-economische elite deskundig ťťn van zijn, zij het wat nukkige, kindren de nek om.



En zoals in elke 'oorlog' zijn het niet diegenen de er de aanleiding of oorzaak van zijn, maar de onschuldige burgers die er het slachtoffer van zijn.
De 'uitvoerders' ervan, althans de overwinnaars, roepen zichzelf dan tot 'helden' uit.En op de achtergrond incasseren de 'aanstokers' er de rijkelijke bonussen van...
 
De geschiedensi herhaalt zich steeds, overal en op alle vlakken.

Renaat van poelvoorde

 

©RVP-2015